vrijdag 2 juni 2017

World eating disorders action day

Hoewel ik normaal grijze haren krijg van al die 'thema-dagen' (met laat ons eerlijk zijn, soms de meest onbenullige thema's) vindt ik dit nu eens wél een goed initiatief. Het is de ideale gelegenheid mensen te helpen die paardenbril (al is het slechts een kleine beetje) te laten zakken. Het moment om komaf te maken met het idee dat eetstoornissen enkel gaan over eten of de vorm van je lichaam. Het moment om duidelijk te maken dat eetstoornissen een manier van overleven zijn, de weg die wordt ingeslagen als geen enkele andere nog een optie lijkt. Het moment om mensen te vragen niet te snel het oordeel van 'oké' op iemand te kleven omdat hij of zij er fysiek in orde uitziet.

Want één ding moet eens duidelijk gesteld worden: eten is slechts het symptoom. Zoals een alcoholieker het heus niet zo plezant vindt alsmaar zat rond de dwalen, kicken mensen met eetstoornissen er echt niet per se op om er als een skelet uit te zien. Het is een manier om te tonen wat niet gezegd kan worden, om gevoelens te uiten die niet onder woorden kunnen worden gebracht. Het is overleven.

Wanneer iemand voor de buitenwereld dus 'genezen' lijkt, kan de strijd nog lang niet gestreden zijn. Dat is de eerste stap, maar mentaal zijn er nog vele volgende af te zetten. Dus hoe 'oké' iemand er misschien uitziet, hoe donker het vanbinnen nog kan zijn. Dat maakt ook dat mensen nog altijd niet kunnen zijn wie ze zijn, en anders doen dan 'gewenst'. Met deze dag wordt het onbegrip die daardoor bij in de buitenwereld heerst misschien een tikkeltje ingeperkt. Bedankt!

zaterdag 29 april 2017

Zelfzorg

Zelfzorg... Eigenlijk draait deze hele time-out rond zorgen voor mezelf, tijd nemen voor mezelf. Maar wat betekent het eigenlijk? Wat versta ik onder 'voor mezelf zorgen'? Mijn mannelijke kant antwoordt spontaan in termen van 'jezelf eten geven', 'jezelf verzorgen',... En nu ik er bij stilstaan is dat ook hoe ik het in de praktijk aanpak. Ik zorg dat ik voldoende eet, ik ben erg gesteld op mijn hygiëne. Maar wat daarnaast? Ben ik niet nog steeds te hard voor mezelf? Wat met mijn vrouwelijke kant? Voor iemand gaat denken dat ik met ernstige genderproblemen kamp: elk van ons heeft beide kanten in zich. De een niet beter dan de ander, maar beiden nodig om in harmonie een goed evenwicht te vinden tussen hard en zacht, ontspanning en inspanning,... Wat ik dus maar wil zeggen is dat ik vaak nog teveel in mijn 'mannelijke kant' hang: resultaatgericht, hard voor mezelf, steeds meer, steeds beter... Een product van de maatschappij eigenlijk. De grootste opdracht is echter om ruimte te maken voor die andere kant: zacht zijn voor mezelf, creativiteit, ontspanning,... Zaken die in onze maatschappij dan weer vaak als 'zwak', 'kwakzalverij' of welke term men er ook aan wil geven, worden bestempeld. En toch ga ik de uitdaging aan! Ik wil zachter zijn voor mezelf, een beter evenwicht vinden zodat de weegschaal na een tijdje niet weer volledig naar één zijde kantelt. Dus mijn hoofd die me momenteel influistert dat ik toch maar beter ga gaan lopen, wil ik toch nog ietwat gezond blijven, kan nu even de pot op. Mijn lichaam vertelt me dat het eigenlijk best moe ik, dus ga ik zacht zijn voor mezelf en me in de zetel vleien met wat tijdschriften :)

Fijn weekend! X

maandag 10 april 2017

Tijdschriftwetenschap

Hi,

Iedereen een fijn weekend gehad? Ik alvast een leerrijk, en dat doormiddel van tijdschriften! Vroeger kocht ik steevast de 'verkeerde' tijdschriften, die me nog meer het gevoel gaven niet goed bezig te zijn omdat ik niet met alle voedsel- en bewegingshypes meega, maar daar nu juist probeer tegenin te gaan om opnieuw een evenwicht te vinden. Nu ik echter tijdschriften ter hand neem als 'psychologies', 'flow', 'happinez',... gaat er een hele nieuwe wereld voor me open! Waar ik ze vroeger te spiritueel vond, geven ze me nu juist dé antwoorden op mijn vragen. Maar bon, dat is natuurlijk niet wat ik met jullie wilde delen. Wel een aantal inzichten die ik uit die tijdschriften haalde.

In happinez las ik een artikel over geluk, meer bepaald hoe je je eigen geluk kunt beïnvloeden, bepalen zelfs. "Geluk maak je zelf", heel cliché, maar wel treffend als je weet dat 50% van ons geluk wordt bepaald door de manier waarop we in het leven staan. In het artikel worden 100 tips gegeven die je kunnen helpen meer geluk te vinden. Geen spectaculaire nieuwe inzichten, maar ze kwamen wel binnen deze keer. Terwijl ze voordien altijd mentale concepten bleven, maar ik niet actief iets ondernam om ze me ook eigen te maken en ik dus bijgevolg het gevoel had dat er niks veranderde, besef ik nu dat ik zelf iets zal moeten doen. Door de inzichten gewoon in mijn hoofd te stationeren gaat er echter niks gebeuren, ik moet me gewoon overgeven en de tips eens uitproberen, stap voor stap. In het begin nog doen alsof, maar misschien worden ze na een tijde wel echt mijn waarheid, hoe leuk zou dat zijn? Geruststellend was ook de tip dat je alles stap voor stap moet doen, "veranderen naar beter", en niet alles in één keer. Als ik verhalen las van andere mensen wekte dat bij mij altijd de indruk dat ze hun leven opeens hadden omgegooid en alles wat plots anders, terwijl ik soms zo lang sukkel en nog geen verbetering merk. Nu weet ik dat het een werk van lange adem is, en moet beginnen met mezelf die tijd te gunnen.

Een ander artikel, uit psychologies deze keer, ging dan weer over trouw blijven aan jezelf. Opnieuw een aantal tips, opnieuw geen ontzettend vernieuwende tips, opnieuw wel een eye opener. Een hele goede vond ik de tip "handel nooit tegen datgene wat je niet wilt, maar voor wat je wel wilt". Als je er bij stilstaat klopt dit eigenlijk helemaal. Als je het eerste doet, ga je je al snel machteloos voelen en blijf je gefrustreerd achter, terwijl het tweede je het gevoel geeft echt naar iets te streven, ergens aan te werken. Onze mindset veranderen helpt ons dus eigenlijk ook al een heel eind vooruit. Dat liet mijzelf ook beseffen dat ik best stop met te focussen op de 'verziekte maatschappelijke opinie' (dit is mijn mening, wees dus vrij hier tegenin te gaan), want dat maakt dat ik me alleen nog rotter voel. Gedaan dus (even toch) met grote praat over de impact van media, de nieuwste voedselhypes en dergelijke meer, maar positieve boodschappen, die u en ik brengen naar waar we willen komen: vooruit.

Dat is nu eigenlijk wat ik hier ambieer, mijn inzichten met u delen, opdat we elkaar kunnen inspireren, en er uiteindelijk allen beter uitkomen!

Liefs,
ik

dinsdag 4 april 2017

Mijn retreat

Het wordt steeds populairder: op retreat gaan om even te ontvluchten aan de werkelijkheid, te onthaasten ver weg van alle triggers. Een tijdje geleden had ik het idee ook zo’n retreat te doen, bij wijze van nieuwe start. Vandaag besef ik echter dat ik daarvoor helemaal niet op een zonovergoten eiland moeten gaan zitten ergens ver weg, maar dit even goed thuis kan doen. De komende maanden, mijn time-out, dat is mijn grote retreat! Aan iedereen dus die zichzelf samen mijn mij weer op de rails probeert te krijgen: dat kan je evengoed in je eigen veilig haventje. Bij een goede meditatie merk je zelfs het verschil tussen je eigen yogaplekje in huis en een zonovergoten eiland niet 😉 Succes!

zaterdag 1 april 2017

0-1

Ik had jullie beloofd naast de lichtpuntjes ook de dipjes met jullie te delen, alle hoekjes en hobbeltjes die dit parcours toch ook nog vaak met zich meebrengt. Hoewel ik reeds een aantal grote beslissingen heb gemaakt, alsook stappen heb gezet, is de terugslag daarvan juist harder dan ooit. Zo ook vandaag...

Heerlijke dag buiten, maar ik zit om 11u06 in pyjama onder de lakens dit bericht te schrijven, hopend dat het gevecht geleidelijk aan zachter zal worden. Op sommige momenten voel ik me zo sterk, maar op andere kan ik het niet opbrengen, dan ben ik zo moe, zo op. Waarom? Laat me toch gewoon gaan...

Geen al te hoopgevende boodschap vandaag, ik weet het, maar eerlijkheidshalve wilde ik dit met jullie delen, zodat het niet lijkt alsof dit alles van een leien dakje loopt. Want voor zij die het nog niet geloofden: dat is niet zo! We gooien niet gewoon op een bepaald moment ons leven om en beslissen nu gelukkiger te worden dan we ooit waren, daartussen zit een hele lange weg, met heel wat zwarte gaten, en wellicht nog meer tranen. Toch wil ik daarbij meegeven dat 'na regen zonneschijn komt'. Vandaag een slechte dag, morgen misschien een fantastische. Maar voor nu blijf ik toch nog even onder de lakens, schuilend met mijn berg tijdschriften.

Fijn weekend aan allen.

donderdag 30 maart 2017

"Maar je eet toch?"

“Je eet toch weer?”, “je ziet er goed uit”, “het gaat al heel wat beter zeker?”,… Opmerkingen die ik vandaag vaak te horen krijg, alvorens ik zelf kan antwoorden op de vraag hoe het met me gaat. Goed dan maar zeker? Afgaand op mijn buitenkant gaan velen er van uit dat alles intussen wel weer goed gaat, terwijl dat met momenten ver afstaat van hoe het écht gaat. Dit is voor mij, maar evengoed voor velen onder ons, dagelijkse realiteit.

Met dit in het achterhoofd zou ik iedereen willen vragen niet langer louter te oordelen op het uiterlijk. Het is cliché, maar toch doen we het nog al te vaak. Het is niet omdat je het niet ziet aan iemands buitenkant, dat er vanbinnen niet van alles aan het fout lopen is. Net zomin als mijn eetstoornis verdwenen zou zijn omdat ik nu een normaal gewicht heb en eet. Het stemmetje in mijn hoofd is nog steeds van dag tot dag paraat. En dat is de eetstoornis, eten is slechts het expressiemiddel. Dus ja, het gaat beter. Maar nee, de eetstoornis is (nog) niet verdrongen.

Dat stemmetje dus nog altijd meedragend, maakt het vandaag des te moeilijker om met de huidige mentaliteit om te gaan. Boodschappen over ‘gezond’ zijn, sporten, voeding,… worden als het ware over ons uitgekotst, er komt geen einde aan. En wat is nu het resultaat? We zien door het bos de bomen niet meer, ik althans niet. Want wat moet ik  nu precies doen om ‘gezond’ te zijn? Duizend en één verhalen worden me om de oren geslingerd. Voor iemand als ik, zonder nog enige objectieve standaard van een normaal en gezond eetpatroon zoekend naar een evenwicht, is dat bijzonder lastig. Dergelijke boodschappen worden namelijk extra snel opgepikt en gefilterd en maken dat ik enkel maar het gevoel krijg dat ik ongezond ben, aangezien ik niet leef op havermout en groenten (nee ook niet met een eetstoornis). Ik ben ervan overtuigd dat dit niet alleen mijn mening is, maar van mensen in alle maten en lengtes. Want het is nooit goed genoeg.

Door het gevoel tegen deze, naar mijn gevoel vaak onverantwoorde, mentaliteit te moeten opboksen, wil ik heel graag uitschreeuwen dat we iets voor de ogen worden geschoven. Inmiddels heb ik me erbij moeten neerleggen dat ik op mijn eentje die strijd niet zal halen, en zeker nu nog niet, aangezien ik zelf nog vechtende ben.

Tot voor kort voelde ik me dan ook vaak alleen staan, het meisje dat opbokst tegen de grote, zwarte maatschappij waarin ze zich niet thuis voelt, waarin ze haar plek niet vindt, zelfs even dacht er helemaal geen te hebben. Een ander gevoel begon zich eigen te maken door het recent terug opnemen van een activiteit die mijn geest alsook mijn hele lichaam voedt: lezen. Niet de romantische, ver-van-mij-bed verhalen. De real deal. Verhalen van mensen die zich ook een weg banen door de kronkelige stuiptrekkingen die onze samenleving soms maakt. De (h)erkenning die ik daaruit haalde, maakt dat ik zelf meer dingen in vraag durf stellen en dat inzichten me dagelijks een helderder inzicht verschaffen.

Voor iedereen die dus soms horendol wordt van de vloedstorm aan, vaak elkaar tegensprekende, boodschappen: lees. Je zal zien dat je hier niet alleen tegen opbokst, dat velen worstelen met de vraag wat we nu moeten doen. Waarom doen we dan collectief niets aan die mentaliteit? Dat vraag ik me ook af. Spijtig genoeg kunnen wij daar in ons eentje niet veel aan veranderen, althans niet op grote schaal. Wel kunnen we samen staan in onze invraagstelling ervan, samen op zoek gaan naar een gulden middenweg. Want dat is volgens mij waar het om draait: evenwicht.

donderdag 23 maart 2017

Mijn verhaal


Hoihoi,

Al weer even geleden hé? Ik wilde eerst wat afwachten of mijn blog überhaupt gelezen werd haha. Niet dat ik ambieer honderden volgers te sprokkelen (wat jullie uiteraard niet moet tegenhouden om mensen van mijn blog op de hoogte te brengen) is het toch altijd leuk te weten dat je toch enkele mensen bereikt. 

Bon, wat ik jullie vandaag wilde vertellen. Ik weet dat ik beloofd hebt geen blog te maken waarin ik enkel maar het verhaal van het strijdende meisje uit de doeken doe, maar ik had toch graag mijn verhaal (in vogelvlucht weliswaar) met jullie gedeeld zodat jullie toch een idee hebben van het punt waar ik nu sta.

Hier komtie.

Mijn eetstoornisverhaal begon vrij klassiek. Het was aan de start van het vierde middelbaar dat ik besloot dat er wel enkele kilo’s af mochten, vraag me niet waar dat vandaan kwam. Mijn ouders weigerden wanneer ik vroeg of ik mocht diëten, dus dan maar op eigen houtje. In het begin ging het vooral over het skippen van ‘overbodige’ voeding, als koeken en dessertjes. Na het vervangen van die overbodige voeding, kon ik eigenlijk die tussendoortjes gewoon skippen. En de nodige groenten en fruit, die at ik dan wel als hoofdmaaltijd. De enige maaltijd die ik braaf meeat, was ’s avonds, in aanwezigheid van mijn ouders. Daar kon ik natuurlijk niet zeggen dat ik mijn bord niet moest hebben, maar de chaos die daarna mijn hoofd overspoelde, was niet in woorden te vatten. Na het avondeten moest ik dan ook nog een rondje gaan lopen, uit schrik dat het er anders allemaal zou blijven ‘aanplakken’. Zo ging ik maar door, eerst complimenten krijgend (ik was voordien nooit echt mager dus het stond niet mis, die paar kilo’s minder) maar na verloop van tijd toch een aantal verwarde blikken. Een aantal vriendinnen begonnen me aan te spreken, maar ik hield vol dat er niks aan de hand was.

Die periode gingen enkele van mijn vriendinnen door een moeilijke periode, en ik voelde het als mijn verantwoordelijkheid om er onvoorwaardelijk voor hen te zijn. Dat het een masker was voor mijn eigen problemen, littekens en onzekerheden, had ik niet door. Nog steeds vraag ik mij af wat mijn eetstoornis net kwam verbergen.

Dat vierde middelbaar had ervoor gezorgd dat ik nog slechts een schim van mezelf was, en bijna 15 kilo lichter. Mijn ouders zagen een opname toen als enige mogelijke uitweg, ze volgde juli 2014, net na mijn zestiende verjaardagsfeestje. Eerlijkheidshalve: het heeft me enkel slechter gemaakt. Ikzelf zag het nut van de opname niet in, laat staan dat ik vond dat ik een probleem had. Me spiegeld aan de andere meisje, besefte ik dat ik nog heel veel at en ging ik in plaats van opbouwen steeds minder eten. Ik bleef afvallen. Meewerken wilde ik niet, dus besliste het team dat ik aan de sonde moest. Twee maanden liep ik rond met dat ding, nog steeds afvallend. Het team, alsook mijn ouders en familie zaten met de handen in het haar. Hun dochter was in de greep van een ziekte waarvan zij niet wisten hoe ze het moesten ontkrachten, en de verwachte medische hulp bleef uit. Zoals ze zijn, bleven mijn ouders echter niet stil zitten en zochten ze verder achter andere oplossingen. Mijn mama was ondertussen terechtgekomen bij mijn huidige therapeut, waarop ze besloten het met ambulante zorg te proberen. Wekelijks zou ik bij haar langsgaan en mama nam loopbaanonderbreking om thuis met mij het gevecht aan te gaan. Omdat ik zelf nog steeds het nut van dit hele circus niet inzag, en gewoon weer zoals iedereen naar school wilde, haalde ook dit niet veel uit. Als ik ook maar één hap teveel nam, kroop ik de rest van de dag weg in een hoekje, hopen dat de tirade in mijn hoofd zou stoppen. Alles wat ik kon deed ik al rechtstaand, en indien mogelijk zou ik nog sporten ook. Mijn gewicht bleef zakken, mijn moraal steeds verder achteruitgaan. Ik was een plant, een fysiek aanwezige schim maar zonder enig levende ziel. Een tweede opname drong zich aan, en met enige tegenzin startte ik aan de eerste week. Als patiënt kom je terecht in ‘groep 1’, waar je vier weken verblijft alvorens te kunnen overgaan naar een leefgroep, en beslis je zelf week na week of je de opname verder zet of niet. Tegen ieders verwachting in, maar vooral tot mijn eigen verbazing, besliste ik zelf na de eerste week te blijven. Mijn ouders opgelucht, ik aftastend. Daar nu op terugkijkend, mag ik blij zijn dat ik in een goeie groep was terechtgekomen, of ik had waarschijnlijk na een week weer thuis gestaan. Het parcours dat de komende zes maanden volgde, was er één met ontelbare hindernissen, en wellicht nog meer tranen. Maar ik hield vol, de volle zes maanden, tot ik ‘klaar’ was de buitenwereld opnieuw te betreden. Wat ik nu besef is dat dit gold op fysiek vlak, mentaal was er nog heel wat werk aan de winkel, al zie ik dat nu pas.

Terug thuis was ik blij dat ik gewoon weer normaal zou kunnen doen. Naar school gaan, shoppen,… normale tienerdingen. Niets bleek minder waar. Mijn vijfde middelbaar volledig afwezig, in het zesde middelbaar teruggekomen als een heel ander meisje dan deze die in het vierde was vertrokken. En nu? Ik wist me geen houding te geven, niet meer wetend wie ik was en wat mijn positie was binnen deze groep. Dat zorgde ervoor dat ik volledig op mezelf terugplooide, in overlevingsmodus tot dit zesde jaar achter de rug was. Met volle hoop keek ik het hoger onderwijs tegemoet. Daar zou ik anoniem zijn, kunnen uitzoeken wie echt bij me paste. Verlamd van angst werd dat eerste jaar unief eerder een hel, dan een nieuwe kans. Twee jaar mezelf storten op school, in de hoop dat alles daarnaast vanzelf wel zou overgaan, heeft niks opgeleverd. Of jawel, mentaal en fysiek was ik volledig opgebrand. Toch wilde ik mijn school niet opgeven (ik had reeds zoveel tijd verloren nietwaar) en besloot dus gewoon wat af te bouwen. Dertig studiepunten en meer tijd om mezelf terug te vinden. Ik was echter iets te enthousiast in het plannen van activiteiten en cursussen, maar wilde daarnaast voor de helft van mijn vakken toch even hard blijven studeren als voordien. Na het semester loog het resultaat er dan ook niet om: uitslagen om u tegen te zeggen, maar helemaal de weg kwijt.

In een poging mezelf gaandeweg te creëren, heb ik mijn eigen waarden, verlangen en capaciteiten steeds meer ingeperkt. Resultaat is dat ik nu helemaal niet meer weet wie ik ben, wat ik wil en wat ik nu allereerst moet doen. Op dat laatste heb ik inmiddels een antwoord gevonden: stoppen! Stoppen met school, met mijn relatie, met alles. Het oude afgesloten, kan ik beginnen aan het nieuwe. Me, myself and I. volledig terug van nul.

Dat is het punt waar ik nu sta. Momenteel neem ik een time-out om volledig voor mijn genezing te gaan en uit te zoeken wat nu mijn pad is. Voor velen lijkt dat waarschijnlijk vreemd. Wat doet die hele dagen? Terecht, maar ik kan u zeggen dat dit een fulltime job is, en dat ik geluk heb daar de tijd voor te mogen nemen.

Ik ben hier heel eerlijk geweest met jullie, omdat ik het echte verhaal wil brengen. Voor de duidelijkheid: dit behoort niet tot de dingen waarmee ik jullie wil inspireren! Hiermee wil ik aantonen wat voor valkuilen er soms in kleine dingen schuilen, in de hoop dat jullie deze sneller opmerken en het vervolg bespaard blijven. En voor zij die het gevolg wel aan de lijve hebben moeten ondervinden, hoop ik dat dit enige erkenning kan bieden en een uitnodiging mag zijn samen met mij aan een andere weg te bouwen.

En hoe het vanaf hier verder gaat? Dat laat ik u samen met mij ontdekken.

Tot snel!