donderdag 23 maart 2017

Mijn verhaal


Hoihoi,

Al weer even geleden hé? Ik wilde eerst wat afwachten of mijn blog überhaupt gelezen werd haha. Niet dat ik ambieer honderden volgers te sprokkelen (wat jullie uiteraard niet moet tegenhouden om mensen van mijn blog op de hoogte te brengen) is het toch altijd leuk te weten dat je toch enkele mensen bereikt. 

Bon, wat ik jullie vandaag wilde vertellen. Ik weet dat ik beloofd hebt geen blog te maken waarin ik enkel maar het verhaal van het strijdende meisje uit de doeken doe, maar ik had toch graag mijn verhaal (in vogelvlucht weliswaar) met jullie gedeeld zodat jullie toch een idee hebben van het punt waar ik nu sta.

Hier komtie.

Mijn eetstoornisverhaal begon vrij klassiek. Het was aan de start van het vierde middelbaar dat ik besloot dat er wel enkele kilo’s af mochten, vraag me niet waar dat vandaan kwam. Mijn ouders weigerden wanneer ik vroeg of ik mocht diëten, dus dan maar op eigen houtje. In het begin ging het vooral over het skippen van ‘overbodige’ voeding, als koeken en dessertjes. Na het vervangen van die overbodige voeding, kon ik eigenlijk die tussendoortjes gewoon skippen. En de nodige groenten en fruit, die at ik dan wel als hoofdmaaltijd. De enige maaltijd die ik braaf meeat, was ’s avonds, in aanwezigheid van mijn ouders. Daar kon ik natuurlijk niet zeggen dat ik mijn bord niet moest hebben, maar de chaos die daarna mijn hoofd overspoelde, was niet in woorden te vatten. Na het avondeten moest ik dan ook nog een rondje gaan lopen, uit schrik dat het er anders allemaal zou blijven ‘aanplakken’. Zo ging ik maar door, eerst complimenten krijgend (ik was voordien nooit echt mager dus het stond niet mis, die paar kilo’s minder) maar na verloop van tijd toch een aantal verwarde blikken. Een aantal vriendinnen begonnen me aan te spreken, maar ik hield vol dat er niks aan de hand was.

Die periode gingen enkele van mijn vriendinnen door een moeilijke periode, en ik voelde het als mijn verantwoordelijkheid om er onvoorwaardelijk voor hen te zijn. Dat het een masker was voor mijn eigen problemen, littekens en onzekerheden, had ik niet door. Nog steeds vraag ik mij af wat mijn eetstoornis net kwam verbergen.

Dat vierde middelbaar had ervoor gezorgd dat ik nog slechts een schim van mezelf was, en bijna 15 kilo lichter. Mijn ouders zagen een opname toen als enige mogelijke uitweg, ze volgde juli 2014, net na mijn zestiende verjaardagsfeestje. Eerlijkheidshalve: het heeft me enkel slechter gemaakt. Ikzelf zag het nut van de opname niet in, laat staan dat ik vond dat ik een probleem had. Me spiegeld aan de andere meisje, besefte ik dat ik nog heel veel at en ging ik in plaats van opbouwen steeds minder eten. Ik bleef afvallen. Meewerken wilde ik niet, dus besliste het team dat ik aan de sonde moest. Twee maanden liep ik rond met dat ding, nog steeds afvallend. Het team, alsook mijn ouders en familie zaten met de handen in het haar. Hun dochter was in de greep van een ziekte waarvan zij niet wisten hoe ze het moesten ontkrachten, en de verwachte medische hulp bleef uit. Zoals ze zijn, bleven mijn ouders echter niet stil zitten en zochten ze verder achter andere oplossingen. Mijn mama was ondertussen terechtgekomen bij mijn huidige therapeut, waarop ze besloten het met ambulante zorg te proberen. Wekelijks zou ik bij haar langsgaan en mama nam loopbaanonderbreking om thuis met mij het gevecht aan te gaan. Omdat ik zelf nog steeds het nut van dit hele circus niet inzag, en gewoon weer zoals iedereen naar school wilde, haalde ook dit niet veel uit. Als ik ook maar één hap teveel nam, kroop ik de rest van de dag weg in een hoekje, hopen dat de tirade in mijn hoofd zou stoppen. Alles wat ik kon deed ik al rechtstaand, en indien mogelijk zou ik nog sporten ook. Mijn gewicht bleef zakken, mijn moraal steeds verder achteruitgaan. Ik was een plant, een fysiek aanwezige schim maar zonder enig levende ziel. Een tweede opname drong zich aan, en met enige tegenzin startte ik aan de eerste week. Als patiënt kom je terecht in ‘groep 1’, waar je vier weken verblijft alvorens te kunnen overgaan naar een leefgroep, en beslis je zelf week na week of je de opname verder zet of niet. Tegen ieders verwachting in, maar vooral tot mijn eigen verbazing, besliste ik zelf na de eerste week te blijven. Mijn ouders opgelucht, ik aftastend. Daar nu op terugkijkend, mag ik blij zijn dat ik in een goeie groep was terechtgekomen, of ik had waarschijnlijk na een week weer thuis gestaan. Het parcours dat de komende zes maanden volgde, was er één met ontelbare hindernissen, en wellicht nog meer tranen. Maar ik hield vol, de volle zes maanden, tot ik ‘klaar’ was de buitenwereld opnieuw te betreden. Wat ik nu besef is dat dit gold op fysiek vlak, mentaal was er nog heel wat werk aan de winkel, al zie ik dat nu pas.

Terug thuis was ik blij dat ik gewoon weer normaal zou kunnen doen. Naar school gaan, shoppen,… normale tienerdingen. Niets bleek minder waar. Mijn vijfde middelbaar volledig afwezig, in het zesde middelbaar teruggekomen als een heel ander meisje dan deze die in het vierde was vertrokken. En nu? Ik wist me geen houding te geven, niet meer wetend wie ik was en wat mijn positie was binnen deze groep. Dat zorgde ervoor dat ik volledig op mezelf terugplooide, in overlevingsmodus tot dit zesde jaar achter de rug was. Met volle hoop keek ik het hoger onderwijs tegemoet. Daar zou ik anoniem zijn, kunnen uitzoeken wie echt bij me paste. Verlamd van angst werd dat eerste jaar unief eerder een hel, dan een nieuwe kans. Twee jaar mezelf storten op school, in de hoop dat alles daarnaast vanzelf wel zou overgaan, heeft niks opgeleverd. Of jawel, mentaal en fysiek was ik volledig opgebrand. Toch wilde ik mijn school niet opgeven (ik had reeds zoveel tijd verloren nietwaar) en besloot dus gewoon wat af te bouwen. Dertig studiepunten en meer tijd om mezelf terug te vinden. Ik was echter iets te enthousiast in het plannen van activiteiten en cursussen, maar wilde daarnaast voor de helft van mijn vakken toch even hard blijven studeren als voordien. Na het semester loog het resultaat er dan ook niet om: uitslagen om u tegen te zeggen, maar helemaal de weg kwijt.

In een poging mezelf gaandeweg te creëren, heb ik mijn eigen waarden, verlangen en capaciteiten steeds meer ingeperkt. Resultaat is dat ik nu helemaal niet meer weet wie ik ben, wat ik wil en wat ik nu allereerst moet doen. Op dat laatste heb ik inmiddels een antwoord gevonden: stoppen! Stoppen met school, met mijn relatie, met alles. Het oude afgesloten, kan ik beginnen aan het nieuwe. Me, myself and I. volledig terug van nul.

Dat is het punt waar ik nu sta. Momenteel neem ik een time-out om volledig voor mijn genezing te gaan en uit te zoeken wat nu mijn pad is. Voor velen lijkt dat waarschijnlijk vreemd. Wat doet die hele dagen? Terecht, maar ik kan u zeggen dat dit een fulltime job is, en dat ik geluk heb daar de tijd voor te mogen nemen.

Ik ben hier heel eerlijk geweest met jullie, omdat ik het echte verhaal wil brengen. Voor de duidelijkheid: dit behoort niet tot de dingen waarmee ik jullie wil inspireren! Hiermee wil ik aantonen wat voor valkuilen er soms in kleine dingen schuilen, in de hoop dat jullie deze sneller opmerken en het vervolg bespaard blijven. En voor zij die het gevolg wel aan de lijve hebben moeten ondervinden, hoop ik dat dit enige erkenning kan bieden en een uitnodiging mag zijn samen met mij aan een andere weg te bouwen.

En hoe het vanaf hier verder gaat? Dat laat ik u samen met mij ontdekken.

Tot snel!  

 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen