donderdag 30 maart 2017

"Maar je eet toch?"

“Je eet toch weer?”, “je ziet er goed uit”, “het gaat al heel wat beter zeker?”,… Opmerkingen die ik vandaag vaak te horen krijg, alvorens ik zelf kan antwoorden op de vraag hoe het met me gaat. Goed dan maar zeker? Afgaand op mijn buitenkant gaan velen er van uit dat alles intussen wel weer goed gaat, terwijl dat met momenten ver afstaat van hoe het écht gaat. Dit is voor mij, maar evengoed voor velen onder ons, dagelijkse realiteit.

Met dit in het achterhoofd zou ik iedereen willen vragen niet langer louter te oordelen op het uiterlijk. Het is cliché, maar toch doen we het nog al te vaak. Het is niet omdat je het niet ziet aan iemands buitenkant, dat er vanbinnen niet van alles aan het fout lopen is. Net zomin als mijn eetstoornis verdwenen zou zijn omdat ik nu een normaal gewicht heb en eet. Het stemmetje in mijn hoofd is nog steeds van dag tot dag paraat. En dat is de eetstoornis, eten is slechts het expressiemiddel. Dus ja, het gaat beter. Maar nee, de eetstoornis is (nog) niet verdrongen.

Dat stemmetje dus nog altijd meedragend, maakt het vandaag des te moeilijker om met de huidige mentaliteit om te gaan. Boodschappen over ‘gezond’ zijn, sporten, voeding,… worden als het ware over ons uitgekotst, er komt geen einde aan. En wat is nu het resultaat? We zien door het bos de bomen niet meer, ik althans niet. Want wat moet ik  nu precies doen om ‘gezond’ te zijn? Duizend en één verhalen worden me om de oren geslingerd. Voor iemand als ik, zonder nog enige objectieve standaard van een normaal en gezond eetpatroon zoekend naar een evenwicht, is dat bijzonder lastig. Dergelijke boodschappen worden namelijk extra snel opgepikt en gefilterd en maken dat ik enkel maar het gevoel krijg dat ik ongezond ben, aangezien ik niet leef op havermout en groenten (nee ook niet met een eetstoornis). Ik ben ervan overtuigd dat dit niet alleen mijn mening is, maar van mensen in alle maten en lengtes. Want het is nooit goed genoeg.

Door het gevoel tegen deze, naar mijn gevoel vaak onverantwoorde, mentaliteit te moeten opboksen, wil ik heel graag uitschreeuwen dat we iets voor de ogen worden geschoven. Inmiddels heb ik me erbij moeten neerleggen dat ik op mijn eentje die strijd niet zal halen, en zeker nu nog niet, aangezien ik zelf nog vechtende ben.

Tot voor kort voelde ik me dan ook vaak alleen staan, het meisje dat opbokst tegen de grote, zwarte maatschappij waarin ze zich niet thuis voelt, waarin ze haar plek niet vindt, zelfs even dacht er helemaal geen te hebben. Een ander gevoel begon zich eigen te maken door het recent terug opnemen van een activiteit die mijn geest alsook mijn hele lichaam voedt: lezen. Niet de romantische, ver-van-mij-bed verhalen. De real deal. Verhalen van mensen die zich ook een weg banen door de kronkelige stuiptrekkingen die onze samenleving soms maakt. De (h)erkenning die ik daaruit haalde, maakt dat ik zelf meer dingen in vraag durf stellen en dat inzichten me dagelijks een helderder inzicht verschaffen.

Voor iedereen die dus soms horendol wordt van de vloedstorm aan, vaak elkaar tegensprekende, boodschappen: lees. Je zal zien dat je hier niet alleen tegen opbokst, dat velen worstelen met de vraag wat we nu moeten doen. Waarom doen we dan collectief niets aan die mentaliteit? Dat vraag ik me ook af. Spijtig genoeg kunnen wij daar in ons eentje niet veel aan veranderen, althans niet op grote schaal. Wel kunnen we samen staan in onze invraagstelling ervan, samen op zoek gaan naar een gulden middenweg. Want dat is volgens mij waar het om draait: evenwicht.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen